Az-Zariyat

  1. Home
  2. Translation
  3. Persian: Mohsen Gharaati
Change Language
Change Surah
Change Recitation

Persian: Mohsen Gharaati

 Play All
# Translation Ayah
1 سوگند به بادهایی که با شدّت چیزها را پراکنده می‌کنند، وَالذَّارِيَاتِ ذَرْوًا
2 پس به ابرهای گران‌بار سوگند، فَالْحَامِلَاتِ وِقْرًا
3 پس به کشتی‌هایی که به آسانی در حرکتند، سوگند، فَالْجَارِيَاتِ يُسْرًا
4 پس به فرشتگانی که [به امر خدا] کارها را تقسیم می‌کنند، سوگند، فَالْمُقَسِّمَاتِ أَمْرًا
5 آنچه به شما وعده می‌دهند، قطعاً راست است. إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَصَادِقٌ
6 و حتماً [روز] جزا واقع‌شدنی است. وَإِنَّ الدِّينَ لَوَاقِعٌ
7 سوگند به آسمانِ دارای راه‌های بسیار، وَالسَّمَاء ذَاتِ الْحُبُكِ
8 که شما [درباره‌ی قرآن‌] در گفتاری گوناگون [سرگردان] هستید. إِنَّكُمْ لَفِي قَوْلٍ مُّخْتَلِفٍ
9 هر که [از حقّ] منصرف گشت، به انحراف کشیده خواهد شد. يُؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ أُفِكَ
10 مرگ بر دروغ‌پردازان! قُتِلَ الْخَرَّاصُونَ
11 آنان که در بی‌خبری و غفلت غرقند. الَّذِينَ هُمْ فِي غَمْرَةٍ سَاهُونَ
12 می‌پرسند: «روز جزا چه وقت است؟» يَسْأَلُونَ أَيَّانَ يَوْمُ الدِّينِ
13 روزی است که آنها بر آتش سوزانده می‌شوند. يَوْمَ هُمْ عَلَى النَّارِ يُفْتَنُونَ
14 [به آنان گفته می‌شود:] «عذابتان را بچشید! این همان عذابی است که [از روی تمسخر] به آن شتاب داشتید.» ذُوقُوا فِتْنَتَكُمْ هَذَا الَّذِي كُنتُم بِهِ تَسْتَعْجِلُونَ
15 پرهیزکاران در باغ‌ها و [کنار] چشمه‌سارانند. إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ
16 و آنچه را پروردگارشان به آنان عطا می‌کند، می‌گیرند. زیرا که آنان پیش از این همواره نیکوکار بودند. آخِذِينَ مَا آتَاهُمْ رَبُّهُمْ إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَلِكَ مُحْسِنِينَ
17 اندکی از شب را می‌خوابیدند. كَانُوا قَلِيلًا مِّنَ اللَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ
18 و سحرگاهان، [از خدا] درخواست آمرزش می‌کردند. وَبِالْأَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ
19 و در دارایی‌هایشان، حقّی بود برای نیازمند خواهنده و بینوای درمانده. وَفِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِّلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ
20 و در زمین برای اهل یقین، نشانه‌هایی است، وَفِي الْأَرْضِ آيَاتٌ لِّلْمُوقِنِينَ
21 و در [آفرینش] خودتان [نیز نشانه‌هایی است]. پس چرا نمی‌نگرید؟ وَفِي أَنفُسِكُمْ أَفَلَا تُبْصِرُونَ
22 و روزی شما و آنچه وعده داده می‌شوید، در آسمان و عالم بالاست. وَفِي السَّمَاء رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ
23 پس به پروردگار آسمان و زمین سوگند که این [سخن] همان گونه که شما سخن می‌گویید، راستین و واقعی است. فَوَرَبِّ السَّمَاء وَالْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِّثْلَ مَا أَنَّكُمْ تَنطِقُونَ
24 [ای پیامبر!] آیا داستان میهمانان گرامی ابراهیم به تو رسیده است؟ هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ ضَيْفِ إِبْرَاهِيمَ الْمُكْرَمِينَ
25 آن‌گاه که بر او وارد شدند، و گفتند: «سلام [بر تو]!» [ابراهیم در پاسخ] گفت: «سلام [بر شما که] گروهی ناشناسید.» إِذْ دَخَلُوا عَلَيْهِ فَقَالُوا سَلَامًا قَالَ سَلَامٌ قَوْمٌ مُّنكَرُونَ
26 پس پنهانی به سراغ خانواده‌ی خود رفت و گوساله‌ای فربه را [بریان کرد و] آورد. فَرَاغَ إِلَى أَهْلِهِ فَجَاء بِعِجْلٍ سَمِينٍ
27 پس غذا را نزد میهمانان گذاشت، [ولی با تعجّب دید دست به سوی غذا نمی‌برند،] گفت: «چرا نمی‌خورید؟!» فَقَرَّبَهُ إِلَيْهِمْ قَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ
28 پس از [غذا نخوردن] میهمانان، در دلش احساس ترس کرد. آنان گفتند: «نترس! [ما فرشتگان خداییم!]» و او را به نوجوانی دانا مژده دادند. فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً قَالُوا لَا تَخَفْ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَامٍ عَلِيمٍ
29 پس همسر ابراهیم [با شنیدن مژده‌ی فرزند] فریادکنان پیش آمد و به صورت خود زد و گفت: «پیرزنی نازا [چگونه صاحب فرزند شود]؟!» فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِي صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌ
30 گفتند: «پروردگار تو این‌گونه گفته و البتّه او حکیم و داناست.» قَالُوا كَذَلِكَ قَالَ رَبُّكِ إِنَّهُ هُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ
31 [ابراهیم] گفت: «پس ای فرستادگان! کاری که به دنبال آن آمده‌اید، چیست؟» قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ
32 گفتند: «ما به سوی قومی گناهکار فرستاده شده‌ایم، قَالُوا إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَى قَوْمٍ مُّجْرِمِينَ
33 تا [برای نابودیشان،] سنگ‌هایی از گل بر آنان فروریزیم. لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِّن طِينٍ
34 [سنگ‌هایی که] نزد پروردگارت برای [نابودی] اسراف‌کاران، نشان‌دار شده‌اند.» مُسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ
35 پس هر که از مؤمنان در آنجا بود، بیرون بردیم. فَأَخْرَجْنَا مَن كَانَ فِيهَا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
36 ولی در آنجا جز یک خانواده‌ی فرمان‌بر [که لوط و فرزندانش بودند،] نیافتیم! فَمَا وَجَدْنَا فِيهَا غَيْرَ بَيْتٍ مِّنَ الْمُسْلِمِينَ
37 و در آن [دیار] برای کسانی که از عذاب دردناک می‌ترسند، نشانه‌ای [عبرت‌آموز] به جای گذاشتیم. وَتَرَكْنَا فِيهَا آيَةً لِّلَّذِينَ يَخَافُونَ الْعَذَابَ الْأَلِيمَ
38 و در [سرگذشت] موسی [نیز نشانه و عبرتی است]، آن‌گاه که او را با دلیلی روشن و آشکار به سوی فرعون فرستادیم. وَفِي مُوسَى إِذْ أَرْسَلْنَاهُ إِلَى فِرْعَوْنَ بِسُلْطَانٍ مُّبِينٍ
39 پس فرعون با تکیه بر قدرت و سپاهی که داشت، روی برگرداند و گفت: «او یا جادوگر است یا دیوانه.» فَتَوَلَّى بِرُكْنِهِ وَقَالَ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ
40 پس ما او و سپاهیانش را [به قهر] گرفتیم و آنان را در دریا افکندیم، در حالی که او [به سبب لجاجت و دشمنی‌] سزاوار سرزنش بود. فَأَخَذْنَاهُ وَجُنُودَهُ فَنَبَذْنَاهُمْ فِي الْيَمِّ وَهُوَ مُلِيمٌ
41 و در [سرگذشت] قوم عاد [نیز نشانه و عبرتی است]، آن‌گاه که بر آنان باد نازا و هلاک کنده فرستادیم. وَفِي عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الرِّيحَ الْعَقِيمَ
42 [این باد] هیچ چیزی را که بر آن می‌وزید، باقی نمی‌گذاشت، مگر آن که آن را خرد و تباه می‌کرد. مَا تَذَرُ مِن شَيْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كَالرَّمِيمِ
43 و در [سرگذشت] قوم ثَمود [نیز نشانه‌های عبرتی است]، آن‌گاه که به آنان گفته شد: «تا زمانی کوتاه، [که سه روز بیشتر نیست، از زندگی] بهره ببرید.» وَفِي ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوا حَتَّى حِينٍ
44 آنان از فرمان پروردگارشان سر باز زدند. پس در حالی که می‌نگریستند، صاعقه آنان را فراگرفت. فَعَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ وَهُمْ يَنظُرُونَ
45 پس، نه توان برخاستن داشتند و نه توانستند از خود دفاع کنند. فَمَا اسْتَطَاعُوا مِن قِيَامٍ وَمَا كَانُوا مُنتَصِرِينَ
46 و پیش از آنان قوم نوح [را نابود کردیم، زیرا] مردمانی نافرمان و بدکار بودند. وَقَوْمَ نُوحٍ مِّن قَبْلُ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمًا فَاسِقِينَ
47 و آسمان را با قدرتی وصف‌ناپذیر ساختیم و ما همواره آن را وسعت می‌بخشیم. وَالسَّمَاء بَنَيْنَاهَا بِأَيْدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ
48 و زمین را گستردیم. پس چه نیکو گستراننده‌ای هستیم! وَالْأَرْضَ فَرَشْنَاهَا فَنِعْمَ الْمَاهِدُونَ
49 و از هر چیز دو زوج آفریدیم، باشد که یاد کنید [و پند گیرید]. وَمِن كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ
50 [ای پیامبر! بگو:] «پس به سوی خدا بگریزید، که من از سوی او برای شما هشداردهنده‌ای آشکارم. فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ إِنِّي لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌ مُّبِينٌ
51 و با خداوند، معبود دیگری قرار مدهید که من از سوی او برای شما هشداردهنده‌ای آشکارم.» وَلَا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ إِنِّي لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌ مُّبِينٌ
52 [ای پیامبر!] بدین گونه [که تو را تکذیب کردند،] پیشینیان اینان نیز هر پیامبری برایشان آمد، گفتند: «[او] جادوگر یا دیوانه است.» كَذَلِكَ مَا أَتَى الَّذِينَ مِن قَبْلِهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا قَالُوا سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ
53 آیا [کافران در طول تاریخ،] یکدیگر را به این سفارش کرده‌اند [که با پیامبران چنین رفتار کنند]؟ [نه!] بلکه آنان مردمی طغیانگرند. أَتَوَاصَوْا بِهِ بَلْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُونَ
54 پس، از آنان روی بگردان که تو مورد سرزنش نیستی. فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَا أَنتَ بِمَلُومٍ
55 و [به مردم] یادآوری کن، که یادآوری برای مؤمنان سودمند است. وَذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرَى تَنفَعُ الْمُؤْمِنِينَ
56 و جنّ و انسان را نیافریدم مگر برای آن که مرا بپرستند. وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ
57 و من از آنان هیچ رزقی نمی‌خواهم و نمی‌خواهم که به من خوراک بدهند. مَا أُرِيدُ مِنْهُم مِّن رِّزْقٍ وَمَا أُرِيدُ أَن يُطْعِمُونِ
58 زیرا خداوند است آن روزی‌رسانِ نیرومندِ استوار. إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ
59 پس کسانی که ستم کردند، سهم بزرگی [از عذاب] دارند، همانند سهم یارانشان [در اقوام ستمگر پیشین]. پس از من درخواست شتاب نکنند [که به آن خواهند رسید]. فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ذَنُوبًا مِّثْلَ ذَنُوبِ أَصْحَابِهِمْ فَلَا يَسْتَعْجِلُونِ
60 پس وای بر کسانی که کفر ورزیدند، از روزی که وعده داده می‌شوند. فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا مِن يَوْمِهِمُ الَّذِي يُوعَدُونَ
Next Surah At-Tur
;